AĞIT Çeviri: Yağızhan Helvacı & jailbird707
Ağıt, gerçek olaylardan esinlenmiştir...
...fakat filmde gösterilen olay ve karakterler hayal ürünüdür.
Yalvarırım!
Gelmiş!
Ne oldu?
Kabul edilmişim. Ayın 4'ünde üniversiteye başlayacağım.
- Bakarız. - Ne? Yazıyor işte.
Ne durumda olduğumuzu biliyorsun Michaela.
Evet, okuldan bir yıl kaybım var zaten. Gideceğim.
Acele etme. Bir günlüğüne denersin belki.
- Ne? - Biraz makul ol.
Kaç kere konuştuk. Rahatsızlığın varken nasıl gidebilirsin?
Hapları zevkine almıyorum anne. 6 aydır hiç almadım.
- Doktor ne demişti peki? - Marianne, yeter artık.
Ne demişti?
Her an nüksedebileceğini.
Doğru. O zaman burada, Tübingen'da kalacaksın.
O zaman yurt odamı iptal ettirelim mi?
Yurt odası mı?
Oraya okumaya giderse, kalacak bir yere ihtiyacı olur demiştim.
- Ona oda mı tuttun? - Yapma anne. 21 yaşındayım.
- Merhaba. - İyi günler.
- Bayan Kramer. - Michaela Klinger.
Memnun oldum. Odanız yukarıda.
Buradan.
İşte geldik.
İşte. Yeni evin.
Hem güzel hem de büyük.
Ve de sessiz.
Yüzden fazla kız öğrenci burada kalıyor.
Böyle güzel bir akşamda genelde hepsi dışarıda olur.
Bizimkilere selam söyle.
Az kalsın unutuyordum.
Baba.
Çok büyük bir şey değil ama bir öğrencinin daktiloya ihtiyacı olur.
Kendine iyi bak.
Her şey için teşekkür ederim baba.
Günaydın. Biraz orada durun, olur mu?
Sosyal pedagoji, değerlerle ilişki kurmak...
...ve bu değerleri kendinizde bulmak üzerinedir.
Yoksa onları nasıl aşabiliriz?
Pedagojideki rol model işlevine inanır mısınız?
- Ben mi? - Evet, siz.
- Bilmiyorum. - Neye inanırsınız peki?
Tanrı'ya.
Komik buluyorsunuz demek? Peki siz neye inanıyorsunuz?
Gördünüz mü? Sorun da bu işte.
Hanna?
Liseyi beraber okumuştuk. Ben Michaela.
Burada ne arıyorsun?
Sence ne arıyorum? Pedagojiden kolayca kredi alınabiliyor.
Benim de bölümüm. Nerede kalıyorsun?
Şehrin güneyindeki yurtta.
- Ben de. - Aferin.
İnsanları mı seviyorsun?
Pedagojiden kredi almak kolay, öyle değil mi?
Nerelerdeydin?
11. sınıftan sonra ortadan kayboldun.
- Bir yıl kala bıraktım. - Neden?
- Merhaba. - Merhaba.
- Mayomu getirmedim. - Ne olmuş? Ben de getirmedim.
Gelsene! Soğuk değil.
Sence yalan mı söylüyorum? Girsene!
Şimdi seni vaftiz edeceğim!
- Amin. - Amin.
Versene.
- Ben de istiyorum. - Yemeğini ye.
İlk haftam güzel geçti.
Sınav olduk, kötü de değildi.
Hanna Imhof'la karşılaştım.
- O da mı orada okuyormuş? - Öyle bir babayla...
Onunla alakası yok.
Bu kadar geç gelmene şaşmamalı. Seni oraya o yüzden yollamadık.
Ben istedim!
Bir kez olsun huzur içinde yemek yiyebilir miyiz?
Anlaşılan hayır.
Sen, peygamberlerin vadettiği Bakire.
Sana sesleniyoruz Meryem.
Sonsuz bilginin hâkimi.
Sana sesleniyoruz Meryem.
Meryem Ana, sana sesleniyoruz.
Baksana. Ağaçlar çok değişik ve yemyeşil.
Dallarıyla hem de.
Hacca vakit bulmana sevindim.
- Hiç kaçırdım mı ki? - Hayır!
- Oradan. - Oraya mı gidelim?
Dua edebilirsin.
- Biri bir şey çalmış. - Evet.
- Çok eski görünüyor. - Aynen.
- Luigina. - Giuseppe.
Güllü melekler.
Ne kadar da üzgün.
Azize Katerina'dan ne diledin?
- Sadece Azize bilir. - Sence dualarına cevap verir mi?
Kulağını dört aç yeter.
Sana işaret verir, sonra da onu hissedersin.
Sen hissetmedin mi?
Sağ ol.
Al.
Tanrı'ya, sana göz kulak olması için dua ettim.
Çok güzel. Teşekkür ederim.
Seni yüzüstü bırakmayacağım. Anne, lütfen konuşalım...
Lütfen sus artık!
Bak tespih almış.
Michaela! Michaela?
Burada ne işin var?
Baba.
- Bilmiyorum. Şeyler vardı... - Ne?
Sesler duydum, sonra da...
Otur.
Annenin değil de, benim uyanmam iyi oldu.
Böyle de olabilirdi.
Diğerleri uyanmadan gidelim.
Özür dilerim.
- Keseceğim. - Emin misin?
Öncekinden beter olamaz herhâlde.
Yoksa olabilir mi?
Merhaba. Bir tane alayım.
Selam.
Bira mı, soda mı, kola mı?
- Bira ister misiniz? - Teşekkürler.
Ben soda alayım.
- Şerefe! - Şerefe!
- Ne zamandır Tübingen'dasın? - Daha ilk yılım.
- Hangi bölüm? - Öğretmenlik.
- Peki ya sen? - Kimya.
- Güzel mi? - Sayılır.
Babamın gıda katkısı şirketi var. İleride işi devralacağım.
Alt kattaki tezgâha gitmem gerek. Sandviç satacağım da.
Tamamdır.
Alabilir miyim?
Kusura bakma.
Canım dans etmek istiyor.
Kalk hadi! Geç kaldık.
Ölmemiş olsan iyi olur!
Adi karı.
Michaela? Michaela! Tanrı aşkına, uyan!
Michaela.
Bırak beni!
Çık oradan. Hadi.
- Al. - Sağ ol.
Niye söylemedin? Epilepsi mi?
- Demek bu yüzden okulu bıraktın. - Bıktım usandım Hanna.
- Burada tanıdığın doktor var mı? - Boş ver gitsin.
Kaç doktora gittim, biliyor musun?
Hiçbiri çözüm bulamadı.
Beni bırakarak teşhis koymuş oldular.
İşe yarıyorlar mı diye her yolu denerler. Sonra da sana hap verirler.
Her seferinde yeni bir tane.
Sonra da yeni yan etkiler çıkar ve onlara karşı haplar da alırsın.
Hasta olduğunu kabullen. Çok tehlikeli Michaela!
- Sır saklamana gerek yok. - Utanıyorum ama.
Bana söyleyebilirdin.
Kimseye söylemeyeceğine söz ver. Ailem bayıldığımı öğrenirse işim biter.
Doktora gideceğine söz verirsen, kimseye tek kelime etmem.
Michaela?
Hafta ortasında mı? Bu ne sürpriz!
Biraz konuşabilir miyiz?
Nane şekeri?
Dilini mi yuttun?
Delirdiğimi söyleyeceksiniz ama sizden başka kimse anlayamaz.
Bir şey anlayacaksam, önce konuşman gerek.
St. Carlo'da...
...gecenin bir yarısı uyandığımda...
...tespihe dokunamadım.
Uğraştım ama bir şey bana engel oluyordu; sanki artık kendimde değilmişim gibi.
Dün gece de oldu.
Bazı korkunç simalar ve sesler pis bir kaltak olduğumu söyledi.
Neler yaşadığımı tahmin bile edemezsiniz.
Bir anda ortaya çıkıyorlar. Her yerdeler...
...gözlerimi kapatıp saklanmaya çalışıyorum ama hiçbir şeyin yardımı dokunmuyor...
...bana bağırıyorlar!
Kaltağın biri olduğunu...
...ve tespihe dokunmaman gerektiğini mi söylüyorlar?
- Dalga geçmeyin. - Tespih yanında mı?
Dükkandan alınmış sıradan bir hediyelik eşya.
Niye bana inanmıyorsunuz?
Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu? Simalar ve sesler!
Neyden bahsediyorsun? Şeytan'dan mı?
Onun ve Tanrı'nın varlığına inanıyoruz tabii...
...ama buna dair semboller ve eğilimimizin örnekleri vardır.
Mantıksız şeyler değil.
- Ama Peder Landauer... - Bir avuç deli saçmasından ibaret!
Düpedüz hayal ürünü!
Bir psikoloğa söylenecek şeyler.
Korktuğunuz için sinirlisiniz.
Yalan söylemediğimin ve uydurmadığımın farkındasınız çünkü.
Daha yeni okula başladın. Nihayet buradan uzaktasın.
Neyin peşindesin? Kendi yolundan sapma.
Bu şeyleri görmeme sebep oluyorsa, o yol nereye çıkıyor peki?
Bana yardım edebileceğinizi düşünmüştüm.
- Zor zamanlar geçiriyorum. Ne bileyim. - Vakit mi lazım?
Evden uzakta olduğum ilk haftalarda ben de kendimi tuhaf hissetmiştim.
Anladım.
Stefan.
- Daima yanımda olacağına söz ver. - Söz.
Öp beni.
- Yazarak mı anlatayım? - Dursana! - Olmaz.
Öp-kaç. Stefan'la ancak bunu yaparsın.
- Derse gitmeyecek miyiz? - Gün bitti zaten.
Birincilik ödülünün peşinde değilim.
- Döneme yeniden başlayabilirim. - Nereden biliyorsun?
Yapabilirim de ondan.
Al.
Belki bir şeyleri anlamanı sağlar. Biascalı Azize Katerina.
- 33 yaşında ölmüş. - Ee?
Hayatı boyunca hep iyilik yapmış Hanna.
Fakir bir aileden gelmiş ve hastaymış. 33 yaşındayken de bir savaşı durdurmuş.
Burada, olanları Tanrı'nın emrettiği...
...şeytanlara karşı koyduğu ve ölerek kurtarıldığı yazıyor.
- Falan filan. - Anlamak istemiyorsun galiba?
Bir yılımı kaybettim zaten.
Elindeki zaman büyük bir hediye Hanna.
Gelecek randevularınız burada yazıyor.
Haftaya Salı X-ray çekilecek.
Üşüyor musunuz?
Gözlerinizi kapatın.
Michaela, biz de buradan geçiyorduk. Uğrayalım dedim.
Ne büyük tesadüf.
Anlattıkların bir türlü kafamdan çıkmıyor. Peder Borchert'e anlattım.
- Bizim bölgemizde diyakozdu. - Merhaba.
Bana inanmamanız beni incitti.
Doktora görünmen gerekiyor demem, sana yardım etmek istiyorum demektir.
Alın. Mutlu musunuz? Üç randevu aldım.
Siz de mi delirdiğimi söyleyeceksiniz?
Bana sorarsan istediğin zaman rahiplerle konuşabilirsin.
Peder Landauer konuşulacak biri gibi görünmüyor ama.
Bölgeni iyi bilirim.
Evet, hatırlıyorum. Vaazlarınız çok güzeldi.
Bir keresinde ineğin birini kutsamak zorunda kalmıştım.
Kutsadınız mı peki?
Bu işler daha çok Gerhard'a özgüdür. Basit inançlar.
Tanrı, kötü zamanlara karşı olan sigorta şirketleri gibidir.
Ürünün iyi, işin de ilerliyor olması gerekir.
Evet, buradakiler böyledir.
Acaba Tanrı'nın varlığı, ürünün iyi olmasıyla mı ispatlanır?
Yoksa insanların hastalanmasıyla mı?
Acı çekmek, ruhsal ihtiyaçlar ve batıl inançlar arasında fark vardır.
Başıma gelenler gerçek. Yeni hapların yardımı dokunur mu bilmiyorum.
Bazen açıklık getirilemeyen şeyleri bilimle açıklamaya çalışmamız gerektiğini düşünürüm.
İnsanlar ciddi bir şekilde yardıma muhtaç olduğunda bilimin ne yararı dokunur ki?
Tanrı'nın yanımızda olmasını istemez miyiz?
Evet. Bu olanları kafam almıyor. Yalnızca içimde ne olduğunu biliyorum.
O zaman niye seni bunların gerçekten olmadığına inandırayım Michaela?
Çünkü deli ve hastanın biri olabilirim.
Dünya ruhlarımızı hasta eder zaten. Az kalsın umudumu kesecektim.
Çok şey istemiyorum. Burada kalıp hayatımı yaşamak istiyorum.
Ama bazen sırtımı dayayabileceğim bir şeyim olmuyor ve...
İnancım bana güç verdi. Senin de inancın var...
...ve inancın, başına gelen kötü şeylerden çok daha güçlüdür.
Korkuyorum ama.
Tanrı güçlüdür. O bizi koruyabilir.
- Dualarla Tanrı'ya yaklaşırız. - Doğru.
Dua edelim mi?
Kutsal Ruh...
...doldur yüreğimi.
Sahip olduğun yüce kudretinle, beni Tanrı korkusu ve sevgisiyle tanıştır.
Yüce İsa, zihnimi kötü düşüncelerden koru.
Beni sevginle ısıt...
...ve üzerimdeki yüklerden beni azat eyle.
Vazifelerimde bana yol göster.
İsa'nın sevgisiyle.
Amin.
Delilerin kafası böyle görünüyormuş demek.
Kes şunu!
Haplar bunlar mı? Bu kadar küçükler mi?
Her gün bir tane alırsam, yıl boyunca nöbet geçirmeme engel olacağını söylediler.
"Grand mal epilepsi." Fransız peyniri gibi.
Sus biraz. El yazını okumak zor zaten.
Güzelmiş. Aferin.
- Harika. Sen beğendiysen, Schneider da beğenecektir. - Aynen.
Hayatımın kontrolünü ele almak demişken...
...staj yapmak için Hamburg'da bir yere başvurdum. - Ve?
İşi kaptım.
- Hadi canım. - Aynen öyle.
Çocuk yuvasında. Noel'den sonra başlayacağım.
- O kadar erken mi? - Sadece 4 hafta. Çok da uzun değil.
Hem senin de sevgilin var. Ayrıca nerede o?
O geldi herhâlde.
Yanlış odaya mı geldim?
- Hayır... - Burada ne işin var?
Hiç aramadın.
- Kutlama niçin? - Michaela bana makalemde yardım etti de.
- Hanna. - Doğru ya.
- Merhaba. - Babanı tanıyorum.
- Ben gideyim. Görüşürüz. - Hoşça kal Hanna.
İçeri buyur.
- Zayıflamışsın. - Belki de biraz büyümüşümdür.
Annene buraya geldiğimi söylemedim. Hele de hazır sakinleşmeye başlamışken.
Bu hafta geldi.
Artık güvencem altındasın.
- Yazdıkları şeyler... - Yeni değil ki.
- Tübingen'da doktora gitmem gerekiyordu zaten. - Bu farklı ama.
Hatta daha kötü gibi.
Diyor ki...
...psikojenik nöbeti önlemek için psikiyatriste gitmen gerekiyormuş.
- Kes şunu. Gittin mi? - Hayır, daha değil.
Dinle Michaela.
Epilepsi yüzünden hastanede geçen onca yıldan sonra...
...ne düşüneyim? - Şu an ne düşünüyorsun?
İyi görünüyorsun ama...
Doktora gidersek kaybolacağımızı söylediğini hatırlıyor musun?
- Hepimiz Tanrı'nın ellerindeyiz baba. - Kızım.
Seni gördüğüme çok sevindim.
Baksana!
Mutlu Noeller.
Öğretmenlik okuyanlar, size küçük bir ödevim var.
Son gün 15 Ocak.
Böylece tatilde çalışmak nasılmış, öğrenirsiniz.
- Hadi bakalım savaşa. - Mutlu Noeller.
Mutlu Noeller.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
Seni gördüğüme sevindim.
Michaela!
Merhaba.
Dikkat et, üstünü kirleteceksin.
Bak.
Sence bu sana uyuyor mu?
Yemek neredeyse hazır. Bavullarını boşalt.
Bunu senin için çizdim.
Küçük Helga'm. Çok güzel olmuş.
"Sence bu sana uyuyor mu?"
- Küstah olma. - Asıl sen küstah olma!
Görürsün sen! Seni küçük gıdıklama canavarı!
- Sevgilin mi aldı? - Sevgilim olduğunu kim söyledi?
Asıl senin var. İtiraf et!
Yatağının altına sakla. Ben eşyalarımı oraya saklıyorum.
Onlar ne acaba?
- Michaela! Helga! Yemek hazır! - Sevgili konusunda tek kelime etme.
Suskun gece.
Kutsal gece.
Her şey sakin.
Her şey pasparlak...
Flüt! Teşekkür ederim!
- Ne güzel. - Sen mi yaptın?
- Nedir o? - Tıraş makinesi.
Pek modern.
O ne?
- Tübingen'dan. - Aman Tanrım.
Hakiki deri mi?
- Teşekkür ederim. - Bu neymiş bakalım?
Postayla geldi.
- Büyük gibi. - Noel Baba getirdi.
O ne?
- Küçük bir koyun. - Çok tatlı!
- Ne var? - Ne oldu?
Bırak beni. Ben bir şey yapmadım!
- Eşyalarım nerede? - Hiçbir şey yapmadım. Bırak beni!
Noel'deyiz. Kes şunu!
- Eşyalarım nerede? - Ne eşyası?
- Delirdin mi sen? - Ait oldukları yerdeler.
Bunu niye yaptın?
- Montunu giy. - Çöpteydi!
- Sen bir Klinger'sın! Umarım bunu unutmazsın. - Bununla ne ilgisi var?
Sokak kadını gibi giyinme!
İkiniz de hepten kafayı üşüttünüz galiba! Çıkmamız gerekiyor!
Bir kere olsun, ne istediğimi umursadın mı?
- Kendine gel artık! - Daha ne kadar?
Bir gül açıyordu topraktan.
Narin kökleri uzanırken en derinlere.
Öngörmüştü atalarımız bunun olacağını.
Yesse'nin soyundan...
...bir çocuk doğacağını.
Taşıyordu filizlenmeyi bekleyen bir tomurcuk.
Kış soğuğunun ortasında.
Bu zifiri gecenin...
...tam ortasında.
Yapma.
Yapma!
Bırak beni!
Yüce İsa, merhametine sığınarak...
Michaela?
- Baba! - Michaela!
- Baba! - Tanrım!
Yavrum.
- İlaçlarını getir! - Artık dua edemiyorum.
Artık dua edemiyorum.
- İyi günler. - Michaela.
- Kusura bakmayın, Noel'de sizi rahatsız ettim. - İçeri gel.
Burası epey sessiz.
Tıpkı dünkü ayinde olduğu gibi. 50 kişi bile toplayamadık.
- Yine de ben senin için duamı ettim. - Pek işe yaradığı söylenemez.
Yaptıklarımın hepsi hataydı.
Dua etmeye ve iyi bir öğrenci olmaya çalışıyorum...
...ama her seferinde beni buluyorlar.
Hatta annemin bana hediye ettiği tespihi bile parçaladım.
Azize Katerina'nın çekmiş olduğu ızdırabı artık anlıyorum.
Azize Katerina, evet.
Kendisi pek çok imtihandan geçmek zorunda kalmıştı.
Ancak son ana kadar Tanrı'yla olan bağlarını koparmadı.
Bunları yaşadığı için Tanrı tarafından seçilmişti.
Belki de Tanrı beni terk etmiştir.
- Umurunda bile değilimdir. - O bizim için çarmıhta canını verdi.
Bu fedakârlığından kimse ayrı tutulamaz. Buna sen de dahilsin.
Ancak kötülüğün baskın olduğu bir dönemde yaşıyoruz...
...hep daim dizginleri ele geçirmeye çalışıyor.
Peki neden ben? Neden bunları yaşıyorum?
Kimseye bir zararım olmadı!
Üniversiteye başladım. İyilik yapmaya çabalıyorum.
- Ama Tanrı üzerime şeytanlar gönderiyor. - Çünkü sen özelsin.
Tanrı'nın varlığını kabul etmeyen bu dünyaya gösterdiğin hassasiyet çok güçlü.
Dua edelim. Geçen sefer işe yaramıştı.
İstemiyorum!
Duaların hiçbir yararı olmuyor.
Dua etmek istediğim zamanlar bana musallat oluyorlar.
Neden Tanrı benim mutlu olmamı istemiyor?
- Beni cezalandırıyor mu yoksa? - Tanrı kimseyi cezalandırmaz. Yalnızca...
...en sevdiği kullarını imtihana tabi tutar. Sen de biliyorsun.
Bunu bir imtihan olarak görmem gerek...
...aksi hâlde ben de umutsuzluğa kapılacağım.
Tek yaptığınız saçmalamak.
Bu yere tıkılıp kalmışsınız ve devamlı Tanrı'nın bizden uzaklaştığından...
...Tanrı'nın varlığının kabul edilmediğinden yakınıyorsunuz.
Eğer dua etmek metanetli olmanızı sağlıyorsa...
...neden sürekli yakınıp duruyorsunuz?
Neden bu konuda kılınızı kıpırdatmıyorsunuz?
Hoşça kalın.
Hiç değilse onun kim olduğunu söyleyemez misin?
Noel ortasında seni neden buraya kadar getirdiğimi de?
- Lütfen baba. - Daha senin için ne yapmam gerekiyor?
- Seni bu hâlde geri mi gönderelim? - İlaçlarımı almayı sadece bir kez unuttum.
Dayanamıyorum!
Bıktım artık. Seni sürekli idare etmeye çalışmak ne kadar zor biliyor musun?
Annen hayatımı cehenneme çeviriyor.
Sana kim bilir neler olacağı konusunda sürekli bir telaş içerisinde.
Gidelim.
Lütfen.
- Görüşürüz canım. - Görüşürüz.
- Kendinize iyi bakın. - Tamam.
- Hoşça kal. - Güle güle.
Hanna?
Hanna.
- Babam yine içmeye başlamış. - Bakabilir miyim?
- Şimdi bir bira çok güzel giderdi. - Saçmalama!
Zaten Noel dolayısıyla her yer kapalı.
Çok şükür!
Bittiğine çok sevindim.
Yarın sabah trene atladığım gibi 8 saatlik yolculuğun ardından ver elini Hamburg.
Bunu daha önce yapmalıydım. Tüm bu saçmalıkları geride bırakırdım.
Erteleme şansın yok mu?
Hayatıma çeki düzen vermem gerektiğini söylemiştin.
Kendi hayatımın ne durumda olduğunu dahi bilmiyorum.
Sesler duyuyorum Hanna.
- Ne? - Nasıl bir şey olduğunu tahmin edemezsin.
İyiden iyiye kendimi kaybediyorum.
Her şey parmaklarımın arasından kayıp gidiyor sanki.
Hayat enerjim çekiliyor adeta.
- Neler söylüyorsun böyle Michaela? - Şimdi gidemezsin.
Bana neler olacağını kestiremiyorum. Çok korkuyorum.
İlaçlarını kullanırken içki içme.
Belki de bir psikiyatriste görünmelisindir.
Dursana! Michaela!
Hamburg'a gitmek üzereyken bana böyle bir şeyi söyleyemezsin.
Sana inanıyorum ama sen de bana inanmalısın!
Çekil git başımdan! Senden de, doktorlardan da usandım!
Bu ne sürpriz.
Seni çok özledim.
- İçmişsin. - Etkisi geçmeye başladı.
Bir daha.
Yap hadi.
Gerçekten gitmem gerekiyor.
Birlikte bir şeyler yapalım. Yolculuğa çıkabiliriz mesela.
Okul başlayınca zamanımız olmayacak zaten.
Stefan, makalemi bitirmek zorundayım.
- Çok önemli bir sınav. - Tatildeyiz ama!
- Yeni yılın ilk gününe ne dersin? - Bilmiyorum.
Hoşça kal.
En azından şu lanet makaleyi bitirmeme müsaade et!
Ne olur!
- Alo? - Stefan?
Mürekkep şeridini aldın mı?
- Evet. - Nerede? Bu mu?
Sen yaz, ben okuyacağım.
Gelecek yıl ver.
- Olmaz. - Seni asacak hâlleri yok ya.
O yüzden değil. Zaten her şeyi hazırladım, tamam mı?
Baştan başlayalım.
"...evde çocuk büyütmenin önemini yerleşik sistemlerle kıyaslayarak vurgular. Nokta.
Ailenin bakımı, virgül, evlilik, tire, anneye danışılması, virgül...
...ya da gözetimli serbestlik...
...112 no'lu odada bürokrasimiz adına kara lekelerden birisi olarak görülebilir...
Ver.
Hata mı yaptım?
Hiç de bile. Yaptıklarının hepsi doğru.
Kim A alacak bakalım?
Konuların böyle olduğunu bilseydim pedagoji üzerine çalışmaya başlardım.
Stefan!
Bitirdin mi?
Bunu kutlamamız lazım. Seni dışarı çıkaracağım.
İki gündür aralıksız makalen üzerinde çalışıyoruz.
Biraz uyusak iyi olurdu.
- Ben uyudum zaten. - Hiç de öyle görünmüyorsun.
Duş alacağım.
Hemen dönerim.
Michaela!
Stefan!
Böylece çekip gidemezsin.
Günlerimin böyle geçmesini istemiyorum.
Ama makalemi tamamladık. Bu bir işaret.
Sonunda mezun olabileceğim.
Daha ilk yılındasın.
Böyle devam edersen dört sene sonra ne hâlde olacaksın acaba?
Belki de bu kadarı sana fazla geliyordur.
Tıpkı söylediğin gibi.
Bana neler olduğunu anlat.
Söyleyemem.
Eve gidiyorum.
Michaela.
Michaela, hepimiz görüşüp sohbet ettik.
Herkes farklı görüşlere sahip.
Odanda konuşsak daha iyi olur.
Neden ki? Burada da konuşabiliriz.
Meselenin ne olduğunu bilmiyorum ama epey ciddi görünüyor.
Dua edebiliriz diye düşündük.
Burada önemli olan, seni iyileştirmemiz.
İyiyim zaten.
Eğer canın istemiyorsa dua etmek zorunda değiliz.
Ne biçim pedersin sen?
Niye geldiniz ki?
Yoksa Tübingen birden erişim sınırlarınıza dahil mi oldu?
Yetti artık!
Bakın. Bir makale yazıyorum, yetiştirmem gerek.
- Şu davranışlarına bir bakın! - İmtihanı geçtim.
Tanrım, sana sığınıyorum.
Asla utanmayayım. Beni adaletinle azat et.
- Kulağını bana iğ ve beni kurtar... - Lütfen onları kışkırtmayın.
Makalemi bitirmeme izin verdiler. Belki de artık gitmişlerdir.
Gerçekten de dua edemiyor. Karl!
- Peder haklıymış. - Özür dilerim. Sizi korkutmak istememiştim.
Onları rahat bırak! İpe sapa gelmez fikirlerine onları da alet etme!
Daha önce de yardım edebilirdik. Bu kızın yardımımıza ihtiyacı var.
Doktorlara ya da psikiyatristlere değil.
Bedeninin ele geçirildiğini kanıtlamalısın. Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?
- Şeytan çıkarma mı yani? - Daha ne kadar kanıt lazım?
- Piskopostan izni aldım. - Ne?
Michaela, Peder Borchert'ın demek istediği...
Bu kadar çocukça şeyler yeter! Michaela.
- Söyle hadi. - Neyi?
Bize iyi olduğunu ve çalıştığını söyle.
Çok yorulduğunu ve ilaçlarını kullandığını söyle.
Onlara saçma sapan konuştuklarını söyle!
Yorgun hissettiğini ve biraz uyumaya ihtiyacın olduğunu söyle.
Aynen dediğin gibi.
- İşte! Siz de duydunuz! - Aynen dediğin gibi baba.
Öyleyse burada kalmamıza gerek yok.
Michaela, dua ederken amacım seni korkutmak değildi.
Sana yardım edeceğiz. Söz veriyorum.
Hoş geldin Hanna. Seni tekrar görmek güzel.
Hanna! Gel.
Geri dönmüşsün! Seni gördüğüme çok sevindim.
Neden hiç yazmadın?
Elinde içki yok. Getireyim, olur mu?
- Nasıl geçti? - İyi sayılır.
- Michaela'ya bir şeyler mi oldu? - Neden sordun?
Şu hâline baksana! Çok zayıflamış.
Şöyle gelsene.
Ben de bilmiyorum.
İlişkimizi bitirdik.
- Daha fazla dayanamıyorum. - Burada asıl mesele sen değilsin.
- Neymiş peki? - Sonu klinikte yatmak olacak.
Yoksa sana söylemedi mi?
- Doktora gitmedin değil mi? - Ne oldu ki?
Eğer yalnız gitmekten çekiniyorsan sana seve seve eşlik edebilirim.
San Carlo'ya, Azize Katerina'nın yanına gitmek istiyorum.
- Günahlarıma şefaat etmesini isteyeceğim. - Salak azizenden bahsetme artık!
Sonunun onun gibi olmasını mı istiyorsun?
Michaela, seni tekrar burada yüzüstü yatarken bulmak istemiyorum.
Tamam. Stefan, hadi yolculuğa çıkalım. Sen de istiyordun değil mi?
- Neden bunları Hanna'dan duyuyorum? - Böyle yapma.
Daima yanımda olacağına söz vermiştin. Birlikte İtalya'ya gidelim, olur mu?
Şu anki durumunu düşünürsek bunun iyi bir fikir olduğunu sanmıyorum.
- Bana destek olacağını söylemiştin değil mi? - Michaela, sakin ol!
- Kapa çeneni! Ona ne söyledin? - Hiçbir şey.
- Sana ne söyledin diyorum! - Michaela!
Yeter!
Hastaneyi arayacağım. Onunla kal.
- Ne oldu? - Bir şeyler yemen lazım.
Az da olsa.
Hastaneye gitmek istemiyorum.
Beni hastaneye götürmeyeceğine söz ver.
- Sana yardım edebilirler. - Nasıl?
Artık haçlara dokunamıyorum. Anladın mı?
Bak, dokunamıyorum.
Görüyor musun?
Gel.
Geldik.
Merhaba. Şunları alır mısın?
- Onu tımarhaneye götüremem. - Stefan!
Bay Klingler?
Yardımınız gerek. Michaela, arabada uyuyakaldı da.
Ne?
Gece boyunca durumu çok kötüydü. Yakında kendine gelecektir.
- Ela mı geldi? - Odana git.
Duymadın mı beni?
Michaela'yı tanıyan bir aile doktorunuz vardır herhâlde.
Bu yüzden hastaneye gitmek istemedik.
Doktoru var, evet.
Burada yazdığına göre...
...zihinsel açıdan iyi durumda olmadığı için hastaneye yatırılmalıymış.
Nedir bu?
Daha önceden harekete geçmeliydim.
Onu tedavi edebilecek iyi bir klinik vardır.
Klinikler sadece zaman kaybı.
Zaten Michaela da bunu gayet iyi biliyor. Hiçbir gelişme kaydedemediler.
Ama artık başka seçeneğimiz kalmadı.
- Neden bana söylemedin? - Ona bir şans vermek istedim çünkü.
- Hastaneye falan gitmem. - Kıpırdama. Otur yerine.
Hiçbir şey bulamayacaklar.
- Sorunu cihazlarla tespit edemezler. - Ye hadi!
Başından beri biliyordun. Tespihi kırdığımı görmüştün...
...ve San Carlo'dan da haberin vardı. İtiraf et!
- Odana gidip uyu! - Hiçbir bok yapmayacağım!
- Hadi. - Dokunma bana. Kendim kalkabilirim.
Öyleyse kalk.
Michaela, lütfen kendin git!
Kapıyı aç!
O boktan yemeklerinizin aksine güzel şeyler pişireceğim!
Tanrım!
- Aç şunu! - Eğer beni hastaneye tıkmayı düşünüyorsanız...
...cehenneme kadar yolunuz var! Anladınız mı?!
Tanrı aşkına Karl, kendine zarar verecek.
- Kliniğe yatırılman gerekiyor. - Öyle mi?
Onun için dua edelim. Belki faydası dokunur.
Cennetteki Babamız.
Cennetteki Babamız...
...adın kutsal kılınsın.
Egemenliğin gelsin. Cennette olduğu gibi...
...yeryüzünde de senin istediğin olsun.
Hastaneye gitme işine ne oldu şimdi? Elinizden gelen bu kadar mıydı?
Sonunda teşrif ettin demek!
Evet, aynen böyle! Temizle şu mezbeleliği! Hepsini temizle!
Kimse seni hastaneye falan yatırmayacak. Evde kalacaksın.
Yalan söyleme!
Kullandığın haplar hiçbir işe yaramamış.
Başından beri boşa kürek çekmişiz.
- Kendinde olmadığın belli. - Seni yalancı sürtük!
Rahat bırak beni. Rahat bırak!
Michaela, lütfen.
Gel.
Kapa çeneni. Dualarını da alıp defol git.
Bu sen değilsin Michaela. Kontrolünü kaybetmişsin.
Ailen burada.
Onlara daha ne kadar acı çektirmek istiyorsun?
Bunun bir imtihan olduğunu söylemiştin, hatırlıyor musun?
Hep birlikte sana yardım edeceğiz.
- Tabii. - Birlikte bu illetin üstesinden gelebilmek için.
Gerhard, yardım et.
Kızın iyiliği için. Gel hadi!
Bırakın beni. Dokunmayın bana!
- Dokunmayın bana! - Michaela!
İstemiyorum. Ne olur!
Çek o pis ellerini üzerimden!
- Bu sen değilsin Michaela! - Hayır.
Hep birlikte dua edelim.
Gelin.
Kutsal Ruh.
Kutsal Ruh, doldur yüreğimi. Sahip olduğun yüce kudretinle...
...beni Tanrı korkusu ve sevgisiyle tanıştır.
Yüce İsa, zihnimi kötü düşüncelerden koru.
Üzerimdeki yüklerden beni azat eyle.
Kutsal Babamız ve yegâne Hükümdarımız, vazifelerimde bana yol göster.
İsa'nın sevgisiyle.
- Özür dilerim anne. - Ben de.
N'olur hepsini içimden söküp atın.
Sana emrediyorum günahkâr ruh...
...göğe yükselen İsa Mesih huzurunda...
...göklerden gelen Kutsal Ruh huzurunda...
...ve Tanrı'nın vermiş olduğu yargılama kudretiyle...
...adını söyle!
- Hayır, söylemeyeceğim! - Meryem Ana namına sana emrediyorum!
- Hayır! - Söyle! Söyle!
- Hayır! - Meryem Ana namına sana emrediyorum!
Seni kimin ele geçirdiğini söyle!
- Hayır! - Söyle! Söyle!
Oldu mu?
Özür dilerim anne. Size çok sorun çıkarıyorum.
Uyu hadi.
İyileşeceğim.
- Hanna'ya selam söyle. Benim için endişelenmesin. - Olur.
Michaela.
Benden umudunuzu kesmeyin.
- İçimdeki şeytanlardan kurtulacağım değil mi? - Evet.
İşe yaramazsa belki Azize Katerina'ya başvururuz.
Onun izinden git. O da her türlü işkenceye göğüs germişti.
Ama bu işkenceler o ölene dek devam etmişti.
Çünkü kefaretini ancak böyle ödeyebilirdi Michaela.
Daha yüce bir amaç için bunlara katlandı.
- Şehâdete kavuştu. - Evet.
Ama şimdi bunlara kafa yorma.
- Yalnızca beş dakika! - Sana söyledim, uyuyor.
İçeri girmeme izin verin yoksa bağırırım!
Bırak girsin Marianne.
Rahibin söylediğine göre bir çeşit bunalım geçiriyormuş.
Hep kendinde olmuyor, ele geçirilmenin etkisi.
Michaela.
Umarım ayağın uğurlu gelir de sana uyanır.
Rahip saat 4:30'da gelecek.
Michaela.
Nereden çıktın böyle?
Tübingen'da durumlar nasıl?
Sensiz çekilecek gibi değil.
Saat kaç? Peder Borchert gelecekti.
Seni dışarı çıkarmak istiyorum. Yalnızca ikimiz.
Biraz temiz hava alalım, olur mu?
- Ne yapıyorsunuz? - Arabamla biraz dolaşacağız.
- Hadi. - Çok uzun sürmez.
- Buraya daha önce gelmiş miydin? - Hayır, çok güzelmiş.
Baksana tarlalar, yorgana benziyorlar.
- İyi misin? - Evet.
Buraya çok sık gelirdim.
Seni buradan alıp götürmemi istemiyorsun değil mi?
Tübingen, biz...
...hiçbirisi umurunda değil.
Tüm mesele, buradaki deliliklerinde.
Daha ne kadar böyle devam edebilirsin?
- Hepsini içimden atana kadar. - Kes şunu!
"Onları" asla içinden atamayacaksın çünkü orada hiçbir şey yok...
...senden başka. Sadece sen varsın.
Eğer attıkları şey kendi benliğinse, ne olacak?
- Beni eve götür. - Olmaz.
Her şeyin bir sebebi var.
Çektiğim bu acılar, daha yüce bir amaç içindi.
- Tıpkı Azize Katerina gibi. - Ne biçim bir mazeret bu?
Kendine gel Michaela. Sen böyle biri değilsin!
Tanrı'nın senin için neler planladığını bilemezsin.
Kendi yolumda ilerlemeye devam etmeliyim.
Şimdi beni götürür müsün?
Gerçekleştirilen onlarca şeytan çıkarma ayininin sonrasında...
...Michaela Klingler ailesinin evinde aşırı yorgunluktan hayatını kaybetmiştir.
Çeviri: Yağızhan Helvacı & jailbird707 Twitter: @helvaboy & @jailbird707